25 | 05 | 2019
Main Menu
Nieuws
Volgende wedstrijd:
Gestopt
Waar:
 
Aanwezig:
 
Tegenstander:
 
Chauffeurs:
 
Uit het fotoalbum
Clublokaal

Maroy Bar

Logo
phoca_thumb_m_logo.jpg

Fc de Berg goes climbing!

Een paar zaterdagen per jaar (en dat zijn er niet veel) hebben we geen wedstrijd. Dan proberen we een alternatief programma op poten te zetten en dit keer had de activiteitencommissie een uitstapje geregeld naar Fun Forest in Tegelen. Voor een keertje werd Fc de Berg omgedoopt in MacGyver United want we moesten hoog tussen de bomen allerlei obstakels overwinnen. Onder leiding van Supertarzan Ad klauterden we omhoog. Maar niet voordat we door instructrice Eva van allerlei veiligheidsongemakken waren voorzien. Zij zorgde ervoor dat we goed gezekerd aan het onzekere avontuur begonnen. Zoals gezegd nam Ad het voortouw. Voordat we het in de gaten hadden, konden we niet meer terug en namen we (achteraf gezien niet zo’n heel gelukkige keuze) klimniveau 7 (van de 8!). De knieën werden week en de monden stil en droog. Opperste concentratie bij de Fc de Bergenaren wiens durf, kracht en souplesse danig op de proef werden gesteld. De obstakels kenmerkten zich door een hoog wiebelgehalte en daardoor was stap 1 vaak de lastigste. Velen probeerden de hoogte te overwinnen door hun blik op het oneindige te richten maar daardoor kwam de coördinatie weer in het gedrang. Kortom, waat ein gesjravel. De achterblijvers kregen vaak de schrik in de benen door het gekreun en gesteun van hun voorgangers. Dat stond hun nog te wachten... Breekpunt in het parcours lag in het midden. Daar moest met een touwzwaai de weg naar de volgende boom worden gezocht. Het was moeilijk om de juiste snelheid te krijgen. Dit was het punt waarop Pierre afhaakte. Het gelukte hem niet om de overkant te bereiken. Na diverse pogingen gooide hij de handdoek in de bomen. Later werd door de technische Universiteit van Twente vastgesteld dat het zwaartepunt bij Pierre te laag ligt. Maar goed, de rest moest verder met de barre tocht en de ene hindernis was nog zwaarder dan de andere. Werkpaarden konden zich van luxepaarden onderscheiden en status speelde op deze hoogte geen rol. Met soms vereende krachten bereikten we het einde van het parcours waar voor het laatste gedeelte de keuze kon worden gemaakt uit de easy way en de hard way. Geert koos de hard way en dat heeft hij geweten. De laatste hindernis was een twintig treden tellende touwladder. Mariniers onder ons weten dat dat niet zo gemakkelijk gaat als the A-team doet vermoeden. Wanhopig op zoek naar het laatste onsje energie hing Geert hopeloos boven in de ladder. Maar op karakter wist hij toch het parcours tot een goed einde te brengen. Ramon was inmiddels van een oranje helm voorzien (wij hadden een blauwe) want hij had een aantal veiligheidsvoorschriften genegeerd. Tevens maakte Ramon samen met Boy (zoon van Jac) en Ad deel uit van het trio dat zich nog aan klimniveau 8 ging wagen. De rest (Piet, Peter, Geert, Geer en Tinus) deden een stapje terug zodat ze zonder hartkloppingen van de prachtige omgeving konden genieten. We hebben genoten van een fantastische middag en de complimenten gaan uit naar de organisatie. Hopelijk kunnen we morgen zonder hulp uit bed klimmen...

Man of the Midday: Ad. Ad had in een vorig leven waarschijnlijk iets meer haar, dikke lippen en een kale bips...